kendini evrenin resmi dert deposu ilan etmiş insanların kulağına küpe olacak nitelikte, hoyrat ama yer yer hikmetli söz. insanın başına iki aksilik gelince sanki kainat özel toplantı yapıp “bugün de buna yüklenelim” kararı almış gibi davranmasını güzel tiye alır. halbuki ortalık, kendi derdini holding seviyesine çıkarmış insan kaynıyor.

bu sözün olayı biraz da şurada, herkes kendi acısını hd kalitede yaşarken başkasınınkini uzaktan düşük çözünürlükte izliyor. o yüzden kendi sıkıntısı dağ, milletinki dekor gibi geliyor. sonra bir bakıyorsun, en küçük can sıkıntısını bile destanlaştırmış, ses tonu zaten “bu çileyi bir ben çektim” ayarında. tam burada bu cümle masaya vuruluyor ve ortamdaki gereksiz mağduriyet romantizmini tek hamlede dağıtıyor.

aynı zamanda insanın kendine dönüp bakmasını da sağlar. çünkü bazen gerçekten dertten değil, dert anlatmayı sevmekten mustaribizdir. acının kendisinden çok onun başrol oyuncusu olma hissi cazip gelir. “en büyük benimki” sanrısı da biraz buradan beslenir. söz, bu şişirilmiş iç dramaya kaba saba ama etkili bir iğne batırıyor.

özetle; empati eksikliği, kendini fazla önemseme ve içli dışlı olunan mağdur edebiyatını tek cümlede paketleyip suratına çarpan sert bir halk vecizesi. nezih ortam sözü değildir belki ama yerini bulunca güldürür, düşündürür, bir miktar da bozar. zaten iyi laf dediğin biraz da bozandır.